Woensdag 16 januari 2002
Vandaag gaan we met een groepje op pad. Toevallig hadden we allemaal het plan om naar Mahdia te gaan. Een mooi kustplaatsje, met de trein een uur rijden vanaf Monastir.
We laten ons 1e klas rijden. Nu lijkt dat heel luxe, maar dat valt tegen. De treinen in Tunesie zijn niet van dezelfde kwaliteit als in Nederland. De eerste klas kun je vergelijken met het comfort van een nederlandse stadsbus.
Als we in Mahdia zijn gaan we opzoek naar de Medina. De oude binnenstad met de diverse winkeltjes. Helaas valt dit tegen. De Medina in Sousse is vele malen groter en gezelliger.
We maken nog een wandeling over de oude stadsmuur en dan besluiten onze medereizigers om terug te gaan naar Monastir.
Ze hebben het wel gezien in Madhia.
Wij hebben gehoord dat er in de buurt van Madhia een oud colloseum te bezichten is. En die willen we eigenlijk wel zien.
We besluiten in Madhia achter te blijven en de gok te wagen. Je schijnt met de louage (een soort taxi busje) naar El Jem te moeten reizen om bij het colloseum te kunnen komen.
Volgens oud Tunesie gangers bij ons in het hotel is de opstapplaats bij het station in Madhia.
Weer bij het station aangekomen kunnen we echter geen louages vinden.
De man achter het loketje begrijpt mijn houtje touwtje frans niet (of wil het niet begrijpen), dus probeer ik het bij het benzinestation dat direkt naast het station ligt.
Mam vraagt of het allemaal wel goed gaat, ze vind het nogal spannend.
Slechts 3 woorden zijn nodig om de mannen bij het benzinestation te laten begrijpen wat we willen: "Louage El Jem". Uit hun gebaren en franse waterval van woorden begrijp ik dat die niet meer vanaf het station, maar vanaf een andere plaats in de stad vertrekken.
Druk gebarend komt 1 van de mannen naar buiten gelopen. We moeten bij hem in de auto stappen. Mam twijfeld. Is dit wel safe??
We stappen samen in de auto. Een gesprek in half frans en engels komt op gang en ondertussen rijden we steeds verder door Madhia.
In eens rijden we de stad uit en bij een loods wordt de auto stil gezet. Hier is het, gebaard de vriendelijke tunesier. We willen hem betalen voor de rit, maar daar wil hij niks van weten.
Hij heeft het met veel plezier gedaan en je hebt niet elke dag een "mamma" met grijze haren in de auto.
Bij de louage opstapplaats is het druk. Overal lopen mannen en vrouwen in en uit de taxibusjes.Het is onduidelijk welk busje wij nu moeten hebben
Ik roep : El Jem! En prompt worden we bij de arm gepakt en in een busje met nog 6 (mannelijke) tunesiers gepropt. Het avontuur kan beginnen.
Ik vraag me af waar we terecht komen zegt mam.
Na een lange maar mooie rit door de binnenlanden van Tunesie komen we in een dorp terecht. Iedereen begint de portemonaie te voorschijn te halen. Een teken dat we er zijn. Je betaald hier pas als je er bent.
Het colloseum komt al in zicht. Wat een geweldig gebouw!.
We betalen de chauffeur en duiken de straatjes van El Jem in richting het colloseum.
Het is er stil, heel stil. Deze stilte was er eeuwen gelden niet toen hiet gevechten tussen gladiatoren en leeuwen plaats vonden.
Ongelovelijk dat dat op deze plek is gebeurd. Je kunt het je niet voorstellen.
Er is genoeg zitplaats voor duizenden toeschouwers, nu zijn we er met z'n tweeen Je hebt overal toegang in het colloseum, zelfs in de catacomben waar vroeger de gevangenen werden vast gehouden en de leeuwenkooien hun dienst deden.
In een van die ruimtes zit een man mozaiken te maken. Op de ouderwetse manier. Prachtige kuntwerken, naar voorbeelden die zijn gevonden in El Jem.
We blijven nog even genieten van de inmense omgeving van dit gebouw. Alles is met de hand gemaakt en gebouwd. Trappen, gangen, banken, ramen noem maar op.
We komen er achter dat het al laat begint te worden. We moeten terug. Met de louage is het nog 45 minuten rijden naar Madhia en vanaf Madhia nog een uur met de trein.
Op de instapplaats aangekomen roep ik Madhia, en hetzelfde ritueel als op de heenweg wordt gehanteerd. We worden bij de arm gepakt in een een louage gepropt. Op hoop van zegen.
Wederom zitten we tussen 6 tunesische mannen die een hoop lol schijnen te hebben om ons touristen.
Kan het schelen, we zijn hier maar 1 keer zij komen hier waarschijnlijk elke dag.
Na ongeveer 3 kwartier worden de portemonais weer getrokken en zijn we op plaats van bestemming.
Nu nog een taxi naar het station. Het ritje van de louage naar het station is duurder dan de hele heen en terugreis naar El Jem.
De trein staat al klaar en we kunnen zo instappen. Wederom een eerste klas ritje. Wij hebben met z'n tweeen een hele wagon ter beschikking terwijl de 2e klas wagons overvol zijn.
Na een uur komen we in Monastir aan. Nu nog een half uurtje lopen naar ons hotel.
Rond 19:00 uur komen we daar aan. Het volledige nederlandse gezelschap zit ons op te wachten. Ze maakten zich ongerust dat we maar niet weer terug kwamen. Iedereen was al vroeg in de middag teruggekeerd en niemand wist waar wij gebleven waren.
In geuren en kleuren vertellen wij wat wij allemaal beleefd hebben die dag en hoofdschuddend wordt dit aangehoord. Dat we dat hebben aangedurft. En vooral mam op haar leeftijd.
Deze dag ontnemen ze ons niet meer. Moe maar voldaan begeven we ons naar onze kamer om ons op te frissen en om te kleden, want ons eten staat klaar.
